به دريا پا نهاد و خشك لب بيرون شد از دريا

                  جوانمردي نگر همت ببين غيرت تماشا كن!!!

|+|

عباس

زچشم دشمنانت خواب بردی
توگوی سبقت از مهتاب بردی
نخوردی آب وحسرت ماند بر آب
چه زیبا آبــــــــــــروی آب بردی
..............
در راه خدا کسی چوعباس نکرد
در باغ وفا چو آن گل یاس نکرد
درس ادب وشهامت وجانبازی
مانند ابو الفضل کسی پاس نکرد
...........
وقتی که جهان زعشق واحساس افتاد
گلبرگ گلی زشاخــــه ی یــــــــاس افتاد
شد بــــــــال صعود جمله ی عالمیـــــان
آن دست که از پیکر عبـــــــــــــاس افتاد
...............................................اشعار سید محمدرضا هاشمی زا ده

|+|

عباس

 

           عباس يعني تا شهادت يكه‌تازي

                                      عباس يعني عشق يعني پاكبازي

           عباس يعني با شهيدان همنوازي

                                      عباس يعني يك نيستان تك‌نوازي

           عباس يعني رنگ سرخ پرچم عشق

                                        يعني مسير پر پيچ و خم عشق

           جوشيدن بحر وفا معناي عباس

                                    لب تشنه رفتن تا خدا معناي عباس

            صد چاك رفتن تا حريم كبريايي

                                      صد پاره گشتن در طريق آشنايي

            بي دست با شاه شهيدان دست دادن

                                بي سر به راه عشق و ايمان سر نهادند

            بي چشم ديدن چهره رؤيايي يار

                                       جاري شدن در ديدن دريايي يار

             بي لب نهادن لب به جام باده عشق

                                         بي كام نوشيدن تمام باده عشق

             اين است مفهوم بلند نام عباس

                                       در ساحل بي ساحلي آرام عباس

             يك مشك آب سرد و دريايي طراوت

                                 يك بارقه از حق و خورشيدي حرارت

             وقتي كه اقيانوس را در مشك مي‌ريخت

                                   از چشمه چشمان دريا اشك مي‌ريخت

              در آرزوي نوش يك جرعه از آن لب

                                         جان فرات تشنه آتش بود از تب...

|+|

داستان عشق

 

         مي نويسم عشق را با اشك و خون

                                               در ميان لاله هاي واژگون

        كاروان اشك و محملهاي آه

                                   در ميان لاله ها مي جست راه

        كاروان را طا قت اين راه نيست

                                     از دل زينب كسي آگاه نيست

        دستها در جستجوي پيكرند

                                       خيمه ها در آتش خاكسترند

        بالها را طا قت پرواز نيست

                                 ديگر اين چا ووش را آغاز نيست

        هم غروب و هم غريب هم غبار

                                       هم نگا ه ذوالجناح بي سوار

         نيزه ها دارند بالا مي روند

                                    ضخمها را سمت بالا مي برند

           چون علمدار شهادت سا قي است

           اين حما سه تا هميشه با قي است...

|+|

قصۀ ولادت

                             

 چون مرتضي قنداقۀ عباس را دربرگرفت

                            چونان كه گفتي مصطفي،بردست خودحيدرگرفت

         بوسه بردستان زد و ازديدگان گوهرگرفت

                             زان ماجرا،غم بردل وبرجان آن مادرگرفت

         گفتامگرعيبي بوددراين دودست نازنين

                            شه گفت:ني،دركربلاگرددجداازظلم و كين

          آري كه خوداين دست ها،بايدعلمداري كند

                           درراه سبط مصطفي،ازجان فداكاري كند

          برحفظ ناموس خدا،نيكو وفاداري كند

                           ازقتل قوم مشركين سيلاب خون جاري كند

           آن دم فداكاري او،مقبول و مستحسن شود

                          كو همچو جعفرعم خود،دستش جدا ازتن شود

|+|

ابوتراب...

زمین سرسبزچون خلد برین است

زمان شاداست وشادی آفرین است

مراسرمست کن ساقی به جامی

که میلاد امیرالمؤمنين(ع) است

                                  

|+|

الهی...

الهی ٬ این سوز ما امروز درد آمیز است
نه طاقت به سر بردن نه جای گریز است
این چه تیغ است که چنین تیز است ؟
الهی ٬ درد می دانم و دارو نمی دانم
الهی ٬ تو شفا ساز که از این معلولان شفایی یابد
تو گشایشی ده که از این بندیان کاری نگشاید
به سامان آر که سخت بی سامانیم / جمع دار که بس پریشانیم
دانایی ده که از راه نیفتیم / بینای ده که در چاه نیفتیم
نگاه دار تا پریشان نشویم / به راه دار تا پشیمان نشویم
بیاموز تا راه از چاه بدانیم / برافروز تا در تاریکی نمانیم
همه را از خود رهایی ده / همه را با خود آشنایی ده
همه را از مکر اهرمن نگاه دار / همه را از فتنه ی نفس آگاه ساز
از نفس بدم رهایی ده یارب / از قید خودم رهایی ده یارب
بیگانه زآشنا و خویشم گردان / یعنی به خود آشنایی ده یارب
یارب زشراب عشق سرمستم کن
و از عشق خودت نیست کن و هستم کن
و از هرچه به جز عشق تهی دستم کن
یک باره به بند عشق پابستم کن
الهی ٬ آن که تو را دشمنی آموخت سوخت !
آن کس که جوهر حیات شناخت لب دوخت !
آن که دم از بیگانگی زد آشنایی نیاموخت !
دل جایگاه مهر است نه جای جوشش و کین !
جان از دوستی جان گیرد و کینه با کین
دوستی کلید درهای بسته است و مرهم دلهای شکسته
چه زیباست جهان اگر بینایی آموزیم
و چه مهربانند جهانیان اگر دریچه دل پر مهر را بگشایم

                         

|+|

فاطميه

 

نام زهراعقده از دل مي برد

كشتي دل را به ساحل مي برد

كوثر وطوباي پيغمبر تويي

آفتاب خانه حيدر تويي

هركه توصيف تو عنوان مي كند

بي گمان تفسير قران مي كند

 

 

|+|

بسم رب العباس

عبدالمطلب هنگامی که ذی یزین به پادشاهی رسید پرده دار مکه بود و برای تبریک

به یمین رفت . سیف گفت شنیده ام پسری از قریش به پیامبری می رسد.

عبدالمطلب گفت:او نبیره ی من محمد است و شش سال دارد.

پس برای محمد هدایایی از اسب و شتر و جامه فرستادند.

عقاب اسبی بود که نسبش به آذر یخ جنوب می رسید و نذیر نداشت.

پیامبر ۲۵ اسب داشت که تنها سه تای آنها بعد از ایشان زنده ماندند .

علی در صفین سوار بر عقاب شد. هنگامی که عقاب را به پیامبر دادند ۵ سال داشت.

عقاب ۵۷ سال نزد پیامبر بود و سی سال نزد امام علی (ع) - دو سال نزد حسن (ع) و

ده سال نزد حسین (ع) و ۱۱۲ ساله بود که در واقعه ی عاشورا به اباالفضل (ع)  رسید.

 

*********************************

             از باده ی  انتظار  سرمست  شدی

                                                     در نیست ترین ورطه ی دل هست شدی

             از   پای  نیفتادی  و  با  دست  خدا

                                                    خوش رقص ترین  ساقی بی دست شدی

|+|

قافله

هردم به گوشم مي رسدآواي زنگ قافله

اين قافله تا كربلاديگر ندارد فاصله

يك زن ميان محملي اندرغم و تاب وتب است

اين زن صدايش آشناست

اي واي من اين زينب است

                                                                                  

|+|