عباس ما را كافي است

در روايت آمده است كه :

در روز قيامت،حضرت ختمي مرتبت(ص)به امير مؤمنان(ع) مي فرمايد:

به فاطمۀ زهرا(س) بگو در اين اوضاع هراس انگيز و وحشت زا

براي نجات شيعيان چه داري؟

فاطمۀ اطهر (س) در پاسخ مي فرمايد:

«يا اميرَالمؤمنين ! كَفانا لِأجْلِ هذا المَقامِِِِِِ الْيَدان

الْمَقطوعَتان مِنُ اِبُنَي العَباس»

«اي امير مؤمنان ! براي شفاعت و نجات شيعيان از عذاب

جهنم،دو دست بريدۀ فرزندم عباس كافي است»

«دادي دو دست و دست دو عالم به سوي توست»

قربان عاشقي كه شهيدان كوي عشق

                                  در روز حشر، رتبۀ او آرزو كنند

عباس نامدار، كه شاهان روزگار

                                 از خاك كوي او، طلب آبرو كنند

سقاي آب بود و لب تشنه جان سپرد!

                      مي خواست تا كه آب كوثرش اندر گلو كنند

دستش فتاد، داد خدا دست خود به وي

                              آنان كه منكرند، بگو روبرو كنند

گردست او نه دست خدايي است پس چرا

                       از شاه تا گدا همه رو سوي او كنند؟!

دربار او چو قبلۀ ارباب حاجت است

                          باب الحوايجش همه جا گفتگو كنند

|+|

زيباترزهرزيبا

           كليد قفل مشكل هاست عباس

                             به مردي شهرۀ دنياست عباس

           مروت،ريزه خوار خوان لطفش

                                            فتوت صورت و معناست عباس

          حسين بن علي را عبد صالح

                                           ولي بر ما سِوا مولاست عباس

             به دشت كربلا آرامش دل

                                            براي زينب كبري ست عباس

               بود بدر مُنير هاشميون

                                           كه زيباتر ز هر زيباست عباس

       بزن بر دامنش دست توسل

                                       كه در جود و سخا آقاست عباس

        اگر چه زادۀ ام البنين است

                                      وليكن مادرش زهراست عباس

ََ

|+|

معبودا!

 عمري است در اين انتظاريم كه تو ما را هم صدا كني

ما هم دوست داريم كه واله و شيداي تو باشيم،

آخر دلمان هواي تو را دارد،

هواي عاشقي...........

آيا مي شود ما را هم صدا كني؟!

...و خوب كه دقت كني،صدايي مي شنوي كه مي گويد:

من تو را هم خوانده ام،هر روز و هر ساعت،به دلت نگاه كن،آيا صداي

من در گوش دلت نپيچيده است؟ آيا نامه مرا نخوانده اي؟آيا من مشتاقت نبوده ام؟

آيا نشانه هايم را نديده اي؟

و أنيبوا الي ربكم و أسلموا له....

                 .....و أناالتواب الرحيم.

و تو هر روز اين صدا را مكرر مي شنوي:

جانا به غريبستان چندين به چه مي ماني

باز آي از اين غربت تا چند پريشاني

صد نامه فرستادم صد راه نشان دادم

يا نامه نمي خواني يا راه نمي داني

و هر روز اين نشانه ها را مي بيني،

فقط نبايد فراموش کنی که او منتظرت است.

                     

|+|

اسير عشق

حضرت حق(جل و علی)می فرماید:

يا داوودذكري لذاكرين،وجنتي للمطيعين وحبي للمشتاقين وأنا خا صة للمحبين.

اي داوود،يادم را براي يادكنندگان،بهشتم را براي فرمانبرداران

و عشقم را براي مشتاقان پاداش مي دهم،

اما خودم ويژه عاشقانم هستم.

گداي كوي تو از هشت خلد مستغني است

                               اسير عشق تو از هر دو عالم آزاد است

|+|

 

عباس يعني تا شهادت يكه‌تازي

                   عباس يعني عشق يعني پاكبازي

عباس يعني با شهيدان همنوازي

                   عباس يعني يك نيستان تك‌نوازي

عباس يعني رنگ سرخ پرچم عشق

                   يعني مسير پر پيچ و خم عشق

جوشيدن بحر وفا معناي عباس

                 لب تشنه رفتن تا خدا معناي عباس

صد چاك رفتن تا حريم كبريايي

                 صد پاره گشتن در طريق آشنايي

بي دست با شاه شهيدان دست دادن

                 بي سر به راه عشق و ايمان سر نهادند

بي چشم ديدن چهره رؤيايي يار

                جاري شدن در ديدن دريايي يار

بي لب نهادن لب به جام باده عشق

                بي كام نوشيدن تمام باده عشق

اين است مفهوم بلند نام عباس

                در ساحل بي ساحلي آرام عباس

يك مشك آب سرد و دريايي طراوت

               يك بارقه از حق و خورشيدي حرارت

وقتي كه اقيانوس را در مشك مي‌ريخت

               از چشمه چشمان دريا اشك مي‌ريخت

در آرزوي نوش يك جرعه از آن لب

               جان فرات تشنه آتش بود از تب

|+|

 

در آن زمان كه لب تشنه بود و حالت زار

رخش چو آينه دل گرفته زنگ غبار

نشسته بر تن او بس كه ناوك كارى

نهال قامت او شد خدنگ پردارى

نداد آب كمش غير اشك گلگون رنگ

كسى نرفت به دل جوئيش بغير خدنگ

بغير تيغ كسى سرگذشت او نشنيد

كسى به سوز دل او بجز عطش نرسيد

ز خاك كسى سر او را بر نداشت غير سنان

نكرد حفظ تنش كسى بغير ديده وران

كسى نكرد بجز خاك مرهم داغش

چو ابر وارد گلزار قتلگاه شدند

چو ديد زينب غمديده نعش شاه شهيد

رو نمود به مدينه ز سوز ناله كشيد

|+|

 

كربلا كعبة عشق است و من اندر احرام

شد در اين قبلهء عشّاق، دو تا تقصيرم

دست من خورد به آبي كه نصيب تو نشد

چشم من داد از ان آبِ روان، تصويرم

بايد اين ديده و اين دست دهم قرباني

تا كه تكميل شود حجّ من و تقديرم

|+|

 حضرت عباس(ع) همينكه از آب خارج شد رجزي خواند كه در رجز، مخاطب خودش بوده است، نه ديگران و از اين رجز فهميدند كه چرا آب نخورده است:
    
    يا نفس من بعدالحسن هوني فبعده لا كنت ان تكوني
     هذالحسين شارب المنون و تشربين باردالمعين
     و الله ما هذا فعال ديني و لافعال صادق اليقين
    
    اي نفس ابوالفضل(ع) مي خواهم بعد از حسين(ع) زنده بماني، حسين(ع) شربت مرگ مي نوشد و او در كنار خيمه ها با لب تشنه ايستاده است و تو آب بياشامي؟ پس مردانگي كجا رفت؟ شرف كجا رفت؟ مواسات و همدلي كجا رفت؟ مگر حسين(ع) امام تو نيست؟ هرگز دين چنين اجازه اي به من نمي دهد، هرگز وفاي من چنين اجازه اي به من نمي دهد.

|+|

 

روزي كه درافتيم ز پا ‍،اي سا قي

                 وز دست فتد ساغرما ، اي سا قي

جان همه گلرخا ن كه شيداي توا ند

                  ما را به درخا نه بپا ، اي سا قي

|+|

باران

 

زیر باران بیا قدم بزنیم	حرف ناگفته ای به هم بزنیم
نو ببینیم و نو بیندیشیم	عادت کهنه را به هم بزنیم
تا ز باران بیاموزیم	که بباریم و حرف کم بزنیم
کم بباریم اگر، ولی همه جا	عالمی را به چهره نم بزنیم
چتر را تا کنیم و خیس شویم	لحظه ای پشت پا به غم بزنیم
سخن از عشق خود به خود زیباست	سخن عاشقانه ای به هم بزنیم
قلم زندگی به دست دل است	زندگی را بیا رقم بزنیم
سالکم، قطره ها در انتظار تواند	زیر باران بیا قدم بزنیم

 

|+|