عباس

زچشم دشمنانت خواب بردی
توگوی سبقت از مهتاب بردی
نخوردی آب وحسرت ماند بر آب
چه زیبا آبــــــــــــروی آب بردی
..............
در راه خدا کسی چوعباس نکرد
در باغ وفا چو آن گل یاس نکرد
درس ادب وشهامت وجانبازی
مانند ابو الفضل کسی پاس نکرد
...........
وقتی که جهان زعشق واحساس افتاد
گلبرگ گلی زشاخــــه ی یــــــــاس افتاد
شد بــــــــال صعود جمله ی عالمیـــــان
آن دست که از پیکر عبـــــــــــــاس افتاد
...............................................اشعار سید محمدرضا هاشمی زا ده

|+|

عباس

 

           عباس يعني تا شهادت يكه‌تازي

                                      عباس يعني عشق يعني پاكبازي

           عباس يعني با شهيدان همنوازي

                                      عباس يعني يك نيستان تك‌نوازي

           عباس يعني رنگ سرخ پرچم عشق

                                        يعني مسير پر پيچ و خم عشق

           جوشيدن بحر وفا معناي عباس

                                    لب تشنه رفتن تا خدا معناي عباس

            صد چاك رفتن تا حريم كبريايي

                                      صد پاره گشتن در طريق آشنايي

            بي دست با شاه شهيدان دست دادن

                                بي سر به راه عشق و ايمان سر نهادند

            بي چشم ديدن چهره رؤيايي يار

                                       جاري شدن در ديدن دريايي يار

             بي لب نهادن لب به جام باده عشق

                                         بي كام نوشيدن تمام باده عشق

             اين است مفهوم بلند نام عباس

                                       در ساحل بي ساحلي آرام عباس

             يك مشك آب سرد و دريايي طراوت

                                 يك بارقه از حق و خورشيدي حرارت

             وقتي كه اقيانوس را در مشك مي‌ريخت

                                   از چشمه چشمان دريا اشك مي‌ريخت

              در آرزوي نوش يك جرعه از آن لب

                                         جان فرات تشنه آتش بود از تب...

|+|

داستان عشق

 

         مي نويسم عشق را با اشك و خون

                                               در ميان لاله هاي واژگون

        كاروان اشك و محملهاي آه

                                   در ميان لاله ها مي جست راه

        كاروان را طا قت اين راه نيست

                                     از دل زينب كسي آگاه نيست

        دستها در جستجوي پيكرند

                                       خيمه ها در آتش خاكسترند

        بالها را طا قت پرواز نيست

                                 ديگر اين چا ووش را آغاز نيست

        هم غروب و هم غريب هم غبار

                                       هم نگا ه ذوالجناح بي سوار

         نيزه ها دارند بالا مي روند

                                    ضخمها را سمت بالا مي برند

           چون علمدار شهادت سا قي است

           اين حما سه تا هميشه با قي است...

|+|